راهاندازی سایت و مجلهی «لایفاسپن» توسط دکتر دیوید سینکلر: اولین رسانهی لانجویتی
دیوید سینکلر، استاد ژنتیک دانشکدهی پزشکی هاروارد و یکی از شناختهشدهترین چهرههای علم لانجویتی در جهان، روز گذشته از راهاندازی سایت جدیدی به نام «لایفاسپن» در آدرس Lifespan.com خبر داد.
او این خبر را در پادکست «جو روگان» (پرشنوندهترین پادکست جهان) اعلام کرد؛ درست همان روزی که تصویرش روی جلد مجلهی نشنال جئوگرافیک هم نشسته بود، آن هم به خاطر هدایت اولین کارآزمایی بالینی انسانی جهان در حوزهی لانجویتی.
اگر نام سینکلر برایتان آشناست، احتمالا به خاطر کتاب پرفروش «لایفاسپن: چرا پیر میشویم و چرا مجبور نیستیم» است که سال ۲۰۱۹ منتشر شد و به یکی از تاثیرگذارترین کتابهای عمومی دربارهی علم پیری تبدیل شد.
حالا او همان نام را روی یک مجموعهی رسانهای کامل گذاشته است: یک مجله، پادکست، بنیاد پژوهشی و یک جامعهی جهانی از علاقهمندان به طول عمر سالم.
چرا این خبر برای دنیای لانجویتی مهم است؟
پیام اصلی سینکلر در بیانیهی راهاندازی این پلتفرم، حرف دل بسیاری از ماست: یافتههای زیستشناسی پیری با سرعتی بیسابقه از آزمایشگاه به زندگی روزمره میآیند، اما درک عمومی مردم از این علم عقب مانده است. فضای مجازی پر شده از توصیههای ضدونقیض، ادعاهای اغراقآمیز و «مکملهای معجزهآسا» که هیچ شواهد محکمی پشتشان نیست. لایفاسپن قرار است پلی باشد بین مردم و خود دانشمندانی که آیندهی این علم را میسازند.
تفاوت اصلی این رسانه با مجلههای سلامتی معمولی همینجاست: تمام مطالب آن را دانشمندان فعال حوزهی لانجویتی مینویسند، نه روزنامهنگاران! به قول خود سینکلر، هدف این است که «علم بررسیشده باشد، ادعاها منبع داشته باشند و توصیهها با دادههای واقعی سنجیده شوند.»
در اولین شمارهی مجله چه میخوانیم؟
شمارهی نخست «مجلهی لایفاسپن» همزمان با راهاندازی سایت منتشر شده و ۱۳ مقاله دارد. نگاهی به فهرست مطالب آن نشان میدهد که قرار است با یک مجلهی جدی طرف باشیم:
سرمقالهی افتتاحیه را خود سینکلر نوشته و در آن توضیح داده که این مجله برای چه کسانی است: «اگر عاشق زندگی هستید و میخواهید تا جای ممکن طول بکشد، اگر میخواهید سالم، تیز و توانمند بمانید و اگر نمیخواهید باری بر دوش عزیزانتان باشید، این مجله برای شماست.»
مقالهی مفصلی دربارهی «تئوری اطلاعاتی پیری» (نظریهی معروف خود سینکلر که میگوید پیری در واقع نوعی «فراموشی سلولی» است و سلولها به مرور هویتشان را گم میکنند)، گفتوگویی با پژوهشگر پیشگام «ساعتهای اپیژنتیک» دربارهی سنجش سن بیولوژیک، مقالهای دربارهی موشهای کور بیمو (جانورانی که عملا پیر نمیشوند!)، گزارشی از هورمونی که طول عمر موشها را ۷۳ درصد افزایش داده، نتایج یک کارآزمایی سنولیتیک روی پوست انسان، مقالهای دربارهی بازسازی غدهی تیموس و حتی مطلبی با این پرسش جذاب که آیا استفادهی زیاد از هوش مصنوعی میتواند به شناخت ما آسیب بزند؟ از معماری پیری در زنان هم یک پروندهی ۱۶ صفحهای در این شماره هست.
اگر با مفهوم ساعت اپیژنتیک آشنا نیستید، پیشنهاد میکنیم راهنمای کامل ساعت اپیژنتیک و سن بیولوژیک را در آپدیت اِم دی بخوانید.
نگاه آپدیت اِم دی: آیا این اتفاق خوبی است؟
از زاویهی لانجویتی، راهاندازی لایفاسپن یک نقطهی عطف رسانهای است. پیری مهمترین عامل خطر بیماریهای مزمن است و هر رسانهای که این پیام را با زبان علمی و بدون اغراق به گوش مردم برساند، به نفع سلامت عمومی است. اینکه دانشمندان به جای واسطهها مستقیم با مردم حرف بزنند، همان اتفاقی است که سالهاست جای خالیاش حس میشود.
اما به نظرتان همهچیز به همین سادگی است؟ منتقدان دکتر سینکلر (که کم هم نیستند!) سالهاست میگویند او گاهی مرز بین «دانشمند» و «کارآفرین» را کمرنگ میکند؛ از جنجال مکمل رزوراترول گرفته تا ادعاهای خوشبینانه دربارهی بازگرداندن جوانی.
حالا که او هم رسانه را در اختیار دارد، هم شرکتهای بیوتک و هم بنیادی که پژوهشها را تامین مالی میکند، این پرسش جدیتر میشود که آیا یک رسانه میتواند دربارهی علمی که خودِ صاحبش در آن ذینفع است، بیطرف بماند؟
پاسخ این پرسش را زمان مشخص خواهد کرد. فعلا آنچه مسلم است این است که علم لانجویتی، پرمخاطبترین دوران تاریخ خودش را میگذراند و از این پس یک صدای بلند دیگر هم دارد.
اگر میخواهید بدانید خودتان از همین امروز چه کارهایی برای طول عمر سالم میتوانید انجام دهید، جامعترین راهنمای لانجویتی ما را از دست ندهید.
منابع: بیانیهی رسمی راهاندازی لایفاسپن (PR Newswire، ۷ اوت ۲۰۲۶) و وبسایت Lifespan.com
